Voor mij was het overlijden van een leeftijdgenoot en vriend een van de directe triggers om af te vallen. Maar daarvoor had ik al langer het idee dat het wel eens slim zou zijn om te gaan doen. Bijvoorbeeld de slaapapneu, die een paar jaar eerder was geconstateerd. Of het beeld in de spiegel, of op foto’s, dat echt niet meer loog. Vaak is er meer dan 1 trigger nodig, en die zijn voor iedereen anders.

Staan hier voor jou triggers om te af te vallen?

  • Je trapt met je kinderen een balletje en komt niet meer zo snel vooruit.
  • Je kind leert fietsen en jij rent mee. Nou ja, je waggelt.
  • Je krijgt net te vaak een subtiele opmerking over je gewicht of je buikje en wuift die weg.
  • Je ziet jezelf liever niet meer in de spiegel.
  • Een stukje fietsen naar de stad, winkel of sportclub (van de kinderen, want zelf ben je te druk om consequent te sporten) valt je zwaar. Je wijt het aan de tegenwind en pakt steeds vaker de auto.
  • Sporten? Het komt er niet van. Al vond je het ooit erg lekker, toch?
  • Je maatjes hebben een racefiets gekocht en gaan er op zondagochtend op uit. Die middle aged men in lycra (Mamils): je vindt het geen gezicht. Of stiekem wel. Maar je ziet jezelf niet op zo’n licht fietsje kruipen.
  • Je langzame coming out als gezellige dikkerd was best grappig, maar echt leuk vind je het zelf nog steeds niet als iemand iets zegt over je buik(je).
  • Je ziet jezelf als een jonge God, maar de spiegel zegt iets heel anders. En je vrouw ook.
  • Je kinderen maken net te vaak een opmerking over je gewicht.
  • Als je zegt dat je gaat sporten (goed voornemen!), krijg je een fronsende blik. ‘Zou je dat nou wel doen?’ ‘Heb jij wel de bouw om te gaan hardlopen?’ ‘Misschien moet je beginnen met wandelen.’